"امیدی در دستان آب" خداحافظی می‌کنند؛ با آرزوهایشان، با دلخوشی هایشان.. با آنهایی که از روز ازل، در لحظه‌ای که برای اولین بار چشم در این جهان گشودند، آنها را در کنار خود دیدند.. کودکانی که به جای ذوق و شوق کودکانه و دلخوشی های آن دوران، تنهایی را در آغوش می‌کشند... و سختی هایی که حتی شاید خیلی ها در بزرگسالی هم تجربه نکنند آنها در کودکی می‌چشند و چه زود بزرگ می شوند انگار.... و چه سنگین و سخت است، حس دلتنگی ؛ دلتنگ شدن برای چیزی به نام آرامش... آنها کودکانی هستند که صدای تنهایی و سکوت را از هر کسی رسا تر می‌شنوند و درک می‌کنند، و می‌کوشند تا روزی آن صداهای آزاردهنده را به خاموشی بکشانند.. کودکانی که در درونشان صد ها خوشی، هزاران غم، امید ها و حسرت های بی‌شمار دارند... شاید آنها در سایه‌ی غول بزرگ فقر، جنگ، و عواملی نظیر این‌ها، روشنایی را گم کرده‌اند؛ و گاه زندگی را در تاریکی مطلق به سر‌می‌برند و شاید در سایه همین تاریکی اما با دلی روشن و سرشار از امید آینده ای روشن را آرزو میکنند. با دستان کوچکشان، تمام امید ها و آرزوهایشان را با حسرت بدرقه می‌کنند، به دستان دریای تقدیر می‌سپارند، آن‌ها را با اشک راهی می‌کنند و می‌نشینند پای غم هایشان، و آرام آرام آنها را در آغوش می‌گیرند، اما چقدر سخت و در عین حال دردناک است؛ اینکه بدانند در آن سوی دنیا نیز کودکانی هستند که رسیدن به تمام آرزوها و خواسته‌هایشان، برایشان روش عادی زندگی است و تبدیل به یک عادت شده است؛ توصیفی کوتاه از زندگی این کودکان این است که آنها می‌سوزند تا بسازند.. امیدی کوچک در قلب‌هایشان همچون دانه‌ای نهفته است، و می‌توانند با کوچک‌ترین پرتو نوری جوانه بزنند و برویند؛ به نهالی کوچک تبدیل شوند و رشد کنند و قد بکشند؛ و روزی سایه‌‌شان، پناهِ عده‌ی زیادی شود... کاش هیچ‌گاه در دنیا، نژاد، قدرت، ثروت و... نماد برتری نباشد، کاش تحقق آرزوی هیچ کودکی، محال و ناممکن نباشد؛ و چشیدن طعم تلخ حسرت، قسمت هیچ انسانی نشود؛ نمی‌گویم بحرانی وجود نداشته باشد، نمی‌گویم سختی نباشد، اما ای کاش اگر باشد، گذرا باشد؛ که اگر بماند، می‌شود بغضی ناتمام؛ یا غصه‌ای از اعماق وجود... نوشتن هر جمله‌ای، در وصف مقایسه‌ی دو زندگی متفاوت، نویسنده را عاجز می‌کند، از بیان سراشیبی‌ای با شیب بی‌نهایت، که از هر جهتی به آن نگاه کنیم، عدالت را نخواهیم دید...

صدای بلند آهنگی که دیشب دانلودش کردم پخش می‌شود.این آهنگ باعث می‌شود فکر کنم در دنیایی دیگر هستم. دور کردن خودت از زندگیت و دنیای اطرافت بهترین راه برای به دست آوردن آرامش است. ماشین را روشن کردم.اما مقصدی برایش نبود.رفتم و فقط رفتم اما نمی‌دانم به کجا. شاید یک دشت پر از گل،یا شاید دریایی بیکران؟ جنگلی سرسبز و یا کوهی خیلی خیلی خیلی بلند؟ نمیدانم. فقط میخواستم از جایی که بودم دور شوم.هرچه بیشتر دور میشدم غم ها یکی یکی از پنجره به بیرون پرتاب می‌شدند. جایی که رفتم جنگلی سرسبز و یا دریایی بی کران نبود.اما دور بود همین کافی بود.ترسناک نبود که آدمی دور و برت نباشد.آرامش بخش بود که صدا هارا کنار بزنی و خودت را رها کنی.همه چیز را از جمله بدبختی هایم جا گذاشتم. اما قلم و رنگ چیزی بود که نیازش داشتم.نیاز داشتم فکر هایم را روی بوم بریزم و با رنگ بهشان جان بدهم.ساعت ها همه چیز را روی بوم ترکیب کردم. آن چیزی که مهم بود نتیجه زیبا برای نقاشی نبود.آرامشی بود که از کشیدن برگ درختان به دست می آمد.از کشیدن سکوت با قلم،کشیدن غم هایت و ریختنشان روی بوم. اگر کسی از این نزدیکی ها رد میشد فرار می‌کرد.چون وقتی آدم سفیدی را ببینی که بلند بلند با خودش حرف میزند،چاره ای جز فرار برایت باقی نمی ماند. اما قسمت خوبش اینجاست که از همه چیز دوری.مهم نیست داد بزنی،گریه کنی و یا قهقهه بزنی..وقتی آرامش را میابی که بتوانی همهٔ این کار ها را انجام دهی! مهم نیست قانونی برای این کار وجود دارد یا ندارد،مهم این است که وقتی سوار ماشین میشوی همه چیز پاک شده باشد. من معمولا لباس های رنگارنگ میپوشم.اما امروز که میخواستم لباسی را انتخاب کنم،باید سفید می بود. چون سفید آرامش می‌آورد.میخواستم عاری از هرگونه مشکلی پایم را داخل خانه بگذارم.سخت بود.برگشتن و نفس نکشیدن بوی باران سخت بود. برگشتن و پذیرفتن همه چیز سخت بود،اما سختیش را به جان خریدم. تنها بودن ترس من نیست.ترس من فکر کردن به همه چیز است.وقتی به همه چیز فکر میکنم،بوی زمین،بوی باران و حس آفتاب را فراموش میکنم.یادم می‌رود که رنگ ها می‌توانند من را به رویا ها ببرند.می توانند خوشحالی را در وجودم زنده کنند. من امروز رها شدم.از ترس از فکر کردن رها شدم.چون دیگر مهم نبود فکر کردن به همه چیز و همه کس. چشم هایم را بستم و سوار ماشین شدم.همان آهنگ را پلی کردم،اما اینبار با لبخند.

غم‌ چیزی ست که همواره تمام طول سرنوشت مان را فراگرفته است و هرچقدر هم که سعی در انکار و نادیده گرفتن آن داشته باشید،باز هم اثر خودش را باقی می گذارد و در یک گوشه ای،یک جایی خودش را نشان می دهد.غم بازیگر ماهری است که همیشه نقش منفی خودش را به خوبی ایفا می کند و هنگامی سعی در کنار آمدن با مشکلی را داری،در شادترین لحظات به سراغت می‌آید و تمام احساس خوبی را که داشته ای به یک باره از بین می برد.غم آن حسی است که از شوق دیدار کسی تمام شب را پلک بر هم نگذاشته ای و لحظه اخر، بدون هیچ دلیلی همه چیز خراب می شود.غم در گوشه ای بی صدا اشک ریختن است چون کسی توانایی درک احساسات آن لحظه تورا ندارد.غم آن است که تنها یادگاری که از شخصی که دیگر در زندگی و در کنارت وجود ندارد را گم کنی و آن چیز تنها رد پا و راه ارتباطت با او بوده است. هیچگاه نمی توانم بپذیرم که برخی می گویند؛غم تو آنقدر هم که می گویی پیچیده و بد نیست و فقط بی خود آن را بزرگ می کنی و زندگی را بر خودت تلخ می کنی،چون هرغمی حتی کوچک ترین چیز باز هم روی قلب سنگینی می کند و نمی توانی طوری رفتار کنی که انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده است. هیچ وقت نمی توان از بابت یک اتفاق غم انگیز، خوشحال شد و اتفاقات دردناکی که برایمان پیش می آیند،به ما یادآوری می کنند که زندگی فقط لحظات شاد و حس خوب و خوشحالی نیست و این قانون طبیعت است که بعضی اوقات دچار غم شویم.خیلی وقت ها غم تنها حس بد نیست.بلکه در کنار آن سنگینی که روی قلبت دارد،به دنبال خودش اتفاقات زیبایی را رقم می زند.معمولا کسانی که دچار غم های بزرگ می شوند برای آنکه دیگر هیچ وقت رنگ آن اتفاقات را نبینن،تغییراتی در شخصیت و زندگی شان بوجود می آورند که آن غم پله موفقیت و خوشحالی آنها در آینده می شود.  

  غم مثل یک قهوه تلخ میماند هر چقدر بزرگتر میشوی بیشتر با آن همزاد پنداری میکنی.در سن های مختلف لباس هایش را عوض میکند و تغییر چهره میدهد. برای کودکی پنج ساله اب شدن بستنی اش برای ده ساله ای نمره؛برای چهل ساله ای پول و برای هشتاد ساله ای مرگ.هرچقدر مشکلاتتان بیشتر می شوند به سادگی گذشتتان میخندید.هیچ وقت یک قهوه تلخ را با شیرینی شکر خراب نمیکنم،چرا که طعم مصنوعی شکر فقط ان را بد مزه تر میکند.غم و اندوه نیز همین طور است ترجیح میدهم غم را در اغوش بگیرم روی شانه اش اشک بریزم و بعد بدرقه اش کنم تا اینکه سعی کنم او را به چیزی که نیست تبدیل کنم و جوری تظاهر کنم که گویی وجود ندارد.نادیده گرفتن او فقط به اتش کینه درونش دامن میزند و او را به انتقام تشویق می کند.غم میاید و میرود و هرچه بیشتر با ان ملاقات میکنی بیشتر به وجودش عادت میکنی بیشتر با ان اشنا میشوی و بیشتر و بیشتر میدانی که چطور با ان رفتار کنی. برای هرکس غم یک رنگ دارد.برای من نارنجی است،رنگ برگ های پاییزی،رنگ غروب اسمان؛رنگ اتش.   غم را دوست دارم،ندایی است برای امدن شادی،خوشحالی،رهایی.    

  غم از نظر آدم های مختلف ، با دیدگاه ها ، فرهنگ ها و سنین مختلف متفاوت است.از نظر یک کودک پنج ساله شاید داشتن سوپ یا کلم بروکلی برای شام ، افتادن اسکوپ های رنگی رنگی بستنی روی زمین پارک یا از دست دادن برنامه کودک جمعه عصر غم بزرگ و غیرتحملی باشد که سالیان سال روی سینۀ‌تان سنگینی می‌‌کند.که البته احتمالا چند دقیقه هم برای آنها طول نمی‌کشد با وجود پدر و مادری که از صبح خروس خوان تا ساعت '23:60 نازشان را می‌کشند.از نظر یک نوجوان هم احتمالا گرفتن یک نمرۀ بد در امتحان هفتگی که میتوان گفت به اندازۀ یک ارزن هم در کارنامۀ‌شان تأثیر ندارد ، غم انگیز است.البتّه ، اجازه دهید گفته‌ام را اصلاح کنم.لحظه‌ای خیال کردم در دهه 60 یا 70 هستم.با شناختی که نسبت به دانش آموزان امروزی دارم ، احتمال می‌رود غم ملال آوری که بیست و چهار ساعته به بهانه‌اش می‌نالند ، اجبار به انجام تکالیف روزانه‌ای باشد که روی هم رفته یک ساعت هم وقتشان را نمی‌گیرد یا دارای پدر و مادری بودن که محض رضای خودشان و چشمانشان و آیندۀ‌شان گوشی‌هایشان را می‌گیرند تا بلکم دو دقیقه به چشمانشان استراحت بدهند و شاید دو کلمه درس بخوانند که البته تنها چیزی که دریافت می‌کنند بحثی جانانه است با جواب هایی که احتمالا اگر خودشان می‌خواستند همچین چیزی بگویند نیازمند حمام بودند و شامپو‌هایی که تشویقشان کنند.متوجه هستید که.همان جواب هایی که فقط زیر دوش هنگام یادآوری دعوایی به ذهن آدم می‌رسند را می‌گویم.شاید غم برای یک جوان بر خوردن به غرورش باشد.ناشی از گفت و گویی با والدین که در آن به سن‌شان که در رقابت با زیرپیراهنی محبوب پدر است و  به گفتۀ رسانه ها در آستانۀ دم کنی شدن است ، اشاره شده و از آنها درخواست شده تا زودتر فکری به حال استقلال خویشتن کنند.ولی تا به حال فکر کردید در همین دنیا کودک پنج ساله‌ای هم هست که از ترس تنبیه بدنی شدن به دست کسانی که شرمم می‌آید اسم‌شان را پدر و مادر بگذارم به دلیل به اتمام نرساندن دستمال کاغذی های فروشی به داخل اصطلاحا خانه نمی‌رود و از سوز سرما تا خود صبح می‌لرزد؟تا به حال فکر کردید نوجوانی هست که نه به خاطر توقیف گوشی‌اش توسط مادرش بلکه به خاطر نبود خود شخص مادرش غصه بخورد؟تا به حال وسط ایراد گرفتن به غذایی که مادرتان 4 ساعت و پدرتان روزی 8 ساعت  برایش زحمت کشیدند فکر کردید که جوانی هم هست که از سایۀ پدر و مادری که تا آن سن حمایتش کنند محروم بوده و هست؟پس متوجه شدید غم داریم تا غم؟حال بروید و مدام بگویید":شکر!شکر که بدتر از این نشد." که هر لحظه احتمالش هست خیلی خیلی از این بدتر شود و غم مانند بختکی که به دنبال ثبت رکورد طولانی ترین بغل دنیا در گینس است ، شما را بیست و چهار ساعته در آغوش بگیرد.    

  اندوه را نمی توان به زبان آورد. شاید ممکن باشد ما بتوانیم بگوییم که غمگین هستیم ولی ما هرگز نمی توانیم آن چیزی را که در قلب خود احساس می کنیم به زبان بیاوریم. اندوه ستون های قلبمان را در هم می شکند. اندوه، عاجزانه در قلبمان گسترش پیدا می کند اندوه درختان جنگل باور هایمان را قطع می کند.غم تشنه لبی است به شادی ما. گاهی ما احساس می کنیم که غم از جنس خاکستر است. درست است که تحملش عذاب آور است اما گاهی باید در میان غم چادر زد و مدت زیادی را در اشک و خون غرق شد تا به طور واقعی معنی غم را درک کرد. اشک های ما بیانگر غم های وجودی ما هستند. وصف غم کاری است دشوار برای همین است که ما در هنگام غم دریایی از خون را در چشمانمان داریم. سن ما اقیانوسی است آرام و غم و اندوه نیز آب های این این اقیانوس کوچک هستند. هرچقدر که ما به درک واقعی در مورد زندگی می رسیم این اقیانوس بزرگ و بزرگ تر می شود. اندوه همیشگی است ولی ما متوجه آن نیستیم . متوجه نیستیم که همچو ماهی ها ی بی تاب به طور مداوم در حال شنا در اقیانوس هستیم. آن غم هایی که ما را از زندگی روزمره جدا می کند در واقع سونامی های این اقیانوس هستند. اگر ما در میان سونامی ها شنا نکنیم مطمئنا به اعماق فرو می رویم. مهم آن است که ما سونامی های این اقیانوس را پشت سر بگذاریم. نباید خواستار این باشیم که روزی آب های اقیانوس تمام شوند زیرا اگر تمام شوند ما هم تمام می شویم. پس آیا می توانیم بگوییم که غم بخش جدا نشدنی زندگی است؟ آری، این غم است که زندگی آدمی را معنا می بخشد و تولدی دوباره برای انسان رقم می زند. چه احساس خارق العاده ای!  

می گویند غم مانند دشتی است بی انتها که هرز چند گاهی گلی در آن می‌روید و میپوسد . گل‌ها همانند روزنه‌های امیدی هستند که در دشت بی انتهای غم روییده و به آنها بی‌توجهی شده و پوسیده‌اند . بسیاری از ما در مواقعی که باران غم به سراغشان می‌آید، چتری باز می‌کنیم و بالای سرمان می‌گیریم ، بلکه از سیل بی‌امان غم در پناه باشیم . ولی بعضی دیگر می‌گذارند باران ببارد و ببارد تا وجودشان را پر کند و بالاخره برایشان عادی شود . ولی تشبیه کردن غم به باتلاق زیباتر است، زیرا وقتی دچارش شوی تو را چنان در خود غرق می‌کند که دیگر نای تقلا کردن و بیرون آمدن از آن را نداشته باشی . ولی در این لحظه بودن کسی یا وجود ذره‌ای امید می‌تواند مانند شاخه درختی باشد تا بتوانی با کمک آن  خودت را بیرون بکشی و نجات دهی.    

کاش بارانی نبود . دستی برای نوازش و شانه ای برا گریه بود. پرده بخاطر وزش شدید باد تکان میخورد و انگار صدای رعد و برق همه جا را می لرزاند. صدایی که مدام تکرار می شد و قطره اشک هایی که گونه ام را نوازش می داد ، روی لباسم میریخت و بعد محو میشد. تک تک آن قطره های اشک غم و اندوه و دردی است که در ته دل و قلب من است که هر کدام در دل خود قصه ها دارند. هنگامی که قلب و دل نمی تواند فریاد بزند و چشم هارا قربانی میکنند چشم ها فریاد میزنند اما بی صدا. آن وزش تند باد و تاریکی اتاق ، ترسناک و دلهره اور بود. سکوتی که در یک لحظه با برخورد باران شدید به شیشه شکسته می شد و شاید آسمان دلش پر بود و زار زار اشک میریخت . آن شب حال من و آسمان یکی بود.

من از مصدر "رفتن" میترسم . رفتن کلمه‌ای بی‌رحم است . کلمه‌ای جانگیر است .کلمه‌ی خوبی نیست‌ . کلمه‌ای لرز برانگیز است ... چه کسی برای اولین بار ، مصدر "رفتن" را بیان کرد ؟ برای چه این کلمه باید وجود داشته باشد ؟ چرا باید کسانی در زندگی‌مان باشند که آن را برایمان معنا کنند ؟ چرا رفتن دیگران را در زندگی‌مان تجربه میکنیم ؟ چرا دیگران می‌روند ؟ برای چه چیزی ما را ترک می‌کنند ؟ چرا در کنار ما نمی‌مانند و با ما مسیر را ادامه نمیدهند ؟ چرا "رفتن" وجود دارد تا ما را تنها بگذارند ؟ °•°• خیلی ها بوی رفتن می‌دهند ؛ اما کنارمان می‌مانند و ما را همراهی می‌کنند . خیلی های دیگر هم که هیچ‌گاه فکرش را هم نمیکردیم ما را تنها بگذارند ، زودتر از هرکسی تصمیم به ترک ما می‌گیرند و طوری می‌روند که دیگر نمیتوانیم آنها را بازگردانیم . مگر نمیگویند که دنیا دو روز است ؟ پس چرا کنار ما نمی‌مانند و با ما چای نمی‌نوشند و با ما  خنده یا حتی گریه نمی‌کنند ؟ چرا میل به رفتن دارند ؟ چه چیزی آن طرفِ جهان است که این طرفِ جهان نیست ؟ مثلا هر وقت یادم می‌آید که سال دیگر ، آخرین سالی است که با بچه‌های کلاس هستم و بعد از آن هر کس می‌رود سراغ مسیر زندگی خودش و همه از یکدیگر دور می‌شویم ، ترس و دلهره عجیبی در دلم خانه پیدا میکند . شاید با آنان در ارتباط بمانم ، اما ارتباطی که در " سلام ، خوبی ؟، چطوری ؟" خلاصه شود ، چه ارتباطی است ؟ چه کنار هم بودنی است ؟ °•°• "رفتن" خیلی ریسک دارد ‌. من هیچوقت نتوانستم این ریسک را در زندگی‌ام انجام دهم . هیچوقت نتوانستم چیزی را ترک کنم و برم ؛ در حالی که بارهایِ بسیاری رفتن دیگران را مشاهده کردم . از دست دادن برای چه کسی لذت بخش است ؟ از همان ابتدای زندگی‌ام دیگران " رفتن" را انتخاب می‌کردند ؛ بدون اینکه بخواهند ذره‌ای کنارم بمانند . حتی در همان کودکی‌ام چیز های زیادی را از دست دادم ؛ مثل از دست دادن یک اسباب بازی ، یک لباس ، یک شیء ، یک آدم ... یا آن زمانی که در مهد‌کودک برای اولین بار در عمرم ، دوست پیدا کردم و از فردایش دیگر خبری از او نداشتم و سال ها بعد متوجه شدم که در اثر یک حادثه از دست رفته است ؛ او حتی بدون خداحافظی من را ترک کرد ... آری ! "رفتن" ریسک می‌خواهد من از "رفتن" میترسم      

« ضربه ها انسان را می سازند » اگر ضربه‌ها و مشکلات نبودند، انسان دلیلی برای امیدواری و تلاش نداشت ؛  طوری که اگر زمین خوردن وجود نداشت بلند شدن هم بی‌معنی بود . مسیری را تصور کنید که در آن هیچ مشکل و ضربه و زمین خوردنی وجود ندارد ؛  اگر اینطور بود انسان چه دلیلی برای تلاش برای رسیدن داشت؟! و یا حتی وقتی که به انتهای مسی می‌رسید اصلاً برایش ارزشمند بود ؟؟. اما وقتی در مسیر مشکل‌ها و زمین خوردن‌ها وجود داشته باشند فرد برای رسیدنش می‌جنگید و دغدغه‌اش بلند شدن بود و وقتی به مقصدش می‌رسید ارزشمندترین دارایی‌اش آن لحظه می‌شد ! . پس اصلاً معنی « ضربه‌ها انسان را می‌سازند » چیست؟؟ ضربه‌ها باعث می‌شوند انسان دلیلی برای زنده بودن و زیستنش بیابد !! ؛ مثلاً اگر سختی وجود نداشت ،   آیا آرامش معنی می داد؟ و یا اصلا کسی برای آرامش می‌جنگید ؟و یا حتی آرزویش را می‌کرد ؟و شادی چطور ؟  آیا اگر غم وجود نداشت کسی معنی شادی را درک می‌کرده ؟و یا حتی برای داشتنش تلاش می‌کرد؟ اگر زندگی همش گل و بلبل بود آیا کسی امیدی داشت ؟و یا امید معنایی می‌داد ؟ غم مشکل ضربه و زمین خوردن‌ها  ؛ همه این‌ها به وجود آمدند تا مردم معنای  آرامش، شادی و موفقیت را بفهمند و آنها را تجربه کنند  . اگر ضربه‌ها وجود نداشتند آیا انسان برای ساختن آرزوهایش ، زندگیش ، و رویاهایش تلاشی می‌کرد و یا امیدی برای به دست آوردن آن داشت؟    

  اگر آدم نبودم چه می‌شدم؟ خُب راستش انتخاب سختیه. من خودم آدم بودن رو ترجیح میدم و حاضر نیستم چیز دیگه‌ای بشم. اگه سوسک و پشه و اینا بشم آخرش یعنی دیگه ته باحال بودنش اینه که ملت ازم فرار می‌کنن. آخرم اون وسط یه آدم شجاع پیدا میشه با دمپایی له‌ام می‌کنه. اگه طوطی موطی هم بشم می‌اندازنم توی یه قفس بعد انقدر یه کلمه رو تکرار می‌کنن که آدم روانی میشه بعد انتظار دارن بگیم هم! بعد حتی انتظار دارن گاز هم نگیریم! خوب آدم حسابی منو کردی تو قفس از صبح تا شب منو می‌بینی میگه بدو بدو بعد غذا کردی تو ظرف پلاستیکی میله قفس آهنیه کف قفس هم پلاستیکیه. بعد یه چوب گذاشتی اون وسط یعنی حالا یه مکان خیلی ارگانیک ساختی مطابق جنگل‌های آمازون؟ نه خُب خدایی چه انتظاری داری؟ بله بگذریم. حالا از این گذشته من باز ماهی بودنو بیشتر دوست دارم. اما تو دریا که یهو چشمتو باز می‌کنی می‌بینی تو شکم کوسه‌ای تازه داری هضم هم میشی بعد تو تُنگ یا آکواریوم هم که دیگه هیچی خدایی یکی نفهمه فکر میکنه دیوونه شدی. انگار بدبختا هی خودتو می‌کوبی به شیشه که فرار کنی. آخه خدایی چرا؟ خوب نابغه از اون محفظه در بیای که می‌میری مثلا میخوای آکواریوم رو وسعت بدی؟ بعد حالا جالبه میای بیرون هم یعنی میپری بری دوباره داخل آب بدتر میوفتی میری زیر میز و کابینت همونجا تجزیه میشی. ویروس بودنم باحاله ها ! ولی نه نیست ولش کن. انگیزه ویروسا چیه واقعاً؟ اول و آخرش از بین میره دیگه. چه بدنه شکستشون بده چه اونا بدن رو شکست بدن. آخه تو که انقدر ادعا می‌کنی آره من می‌کُشم فلان می‌کنم اون طوری می‌کنم خُب عزیزم دقت نکردی اگه طرفو بُکُشی خودتم می‌میری؟ بله، ولی من همیشه دوست داشتم یه پرنده تو طبیعت باشم. به هر حال اگه بخوای به همه چی از طرف منفیش نگاه کنی خُب خود آدم بودنم بدی داره دیگه. مثل پرنده بودن. البته پرنده آزاد در طبیعت، مثل گنجشک. درسته خطرایی مثل گرگ و سگ و گربه و اینا تهدیدت می‌کنه ولی خدا پر داده بتونی پرواز کنی. البته باز من ترجیح میدم آدم باشم. ولی گنجشک بودن باحاله به هر حال تو طبیعت آزادی البته چرا از اینکه الان طبیعت یکم شبیه شَهره. جاهای کمی واسه‌ی پرنده‌ها و حیوونا هست. ما آدما بعضی‌هامون یکم خود خواهیم مثلا بعضیا تو محلی که ساختن ممنوعه، خونه و شهر می‌سازن بعد یه گربه بیچاره داره اونجا رد میشه به جان خودم کتونی رو در میارن می‌اندازن تو سر بدبخت. بعد هم پیشتش هم میکنن بدبختو خُب طفلی داره راه میره دیگه قتل عام که نکرده. خُب آخه چه کاریه، اگه یکم مهربون‌تر بودین الان لااقل می‌تونستم قاطع بگم دوست دارم گنجشک باشم. نه مثلا فکرکن داری راه میری یهو یه کتونی از اون ور می‌خوره تو سَرِت! آخه عزیزم چه کاریه؟ ولی مهم‌ترین چیز اینه که حیوونا به اندازه ما نیاز به روابط اجتماعی ندارن که مثلا عیدا بِرَن خونه‌ی خاله‌شون و مامان بزرگشون عید دیدنی. وقتی بزرگ میشن مادر پدره می‌رن اونو ول می‌کنن خودش تشکیل خانواده بده. بعد که خودش تشکیل خانواده داد بچه‌شو ول می‌کنه بعد بچه‌ی بچه‌اش و بچه‌ی بچه‌ی بچه‌اش و بچه‌ی بچه‌ی بچه‌ی بچه‌اش و اینا خانوادتاً همگی الی آخر همین کار رو میکنن. هیچی کلا منصرف شدم همین آدم بهتره فوقش اگه مجبور شدم میزی، کمدی چیزی می‌شم والا خطرش کمتره.  

دستی من را از داخل کارتون برداشت و در کنار بقیه ی هم نوعانم در قفسه گذاشت . خوشحال از اینکه بالاخره صاحبی خواهم داشت ، به اطراف ان مکان بزرگ نظر انداختم و درباره ی تک تک چهره هایی که میدیدم فکر می کردم ،که اگر صاحب من باشد چه می شود ؟ اصلا از من استفاده خواهد کرد ؟، یا که من را در کمد و قفسه ای خواهد گذاشت تا خاک بخورم و از من هیچوقت استفاده ای نخواهد کرد ؟ مردم از کنارم بی تفاوت می گذشتند، گاهی بعضی من را بلند می کردند و خلاصه ی روی پشتم را می خواندند و من را دوباره سرجای خود می گذاشتند،و بعضی هم به جای انتخاب من خواهر و برادرانم را انتخاب می کردند. کم کم داشتم ناامید می شدم ، تا اینکه دختری عینکی با چشمانی درشت و زیبا و موهای بلند که مانند ابشار دورش ریخته بود به سمتم امد . من را با دقت از قفسه بلند کرد و به پشتم نگاهی انداخت . انگار با خواندن هر جمله از حرف هایم برای خواندنم مشتاق تر میشد . استرس سر تا پایم را فرا گرفته بود. اگر من را انتخاب نمی کرد چه ؟. من واقعا از او خوشم امده بود. پس از چند لحظه با لبخندی من را محکم تر گرفت و به سمت بقیه ی قفسه ها راه افتاد و چند هم نوع دیگر هم انتخاب کرد و به سمت صندوق دار رفت. وقتی به خانه ی او رسیدیم ،به دقت مارا از کیسه بیرون اورد ، طوری که انگار چیزی ارزشمند مانند الماس ، یا همچین چیزی هستیم. بقیه ی هم نوعانم را در اتاقکی تاریک که به ان کتابخانه میگفت چید و من را در دستانش گرفت و پس از ریختن قهوه ای برای خودش ، روی صندلی میز تحریرش نشستو شروع به خواندن حرف هایم کرد. با خوشحالی و رضایت فراوان حرف هایم را برایش نمایان می کردم ، او خواننده ی خوبی بود و از من خسته نمی شد. در طول یک هفته ی کامل ، ما هر روز کنار هم بودیم و گاهی انقدر با عشق به صفحات من نگاه می کرد ، که حس می کردم ممکن است در همان لحظه تمام برگه هایم کنده شوند و سقط شوم. پس از ان یک هفته ی شیرین ، او تمام حرف هایم را خواند و دیگر کارش با من تمام شد و من برای ماه ها ، به هم نوعانم در همان اتاقک مخوف پیوستم . یک روز در اتاقک باز شد ، با چشمانی خالی از امید به ان دختر نگاه کردم. او دستانش را به سمتم دراز کرد، و همانگونه که تلفنش را به گوشش چسبانده بود گفت :( باشه فردا برات میارمش،کتاب خوبیه ولی دیگه بهش نیازی ندارم) چشمانم پر از اشک شد . به حال خود افسوس خوردم و در فضای تاریک کیف او شروع به گریه کردم. چطور توانست درمورد من این چنین بگوید ؟. تنها چیزخوب از حرف های او این بود که از نظرش کتاب خوبی بودم . فردایی ان روز با باز شدن و تابیده شدن نور به درون کیف ، چشمانم را ریز کردم . ان دختر من را برداشت و به سمت دختری دیگر با موهای فر نارنجی و چشمانی ابی به رنگ دریا داد . گلویم را بغض فرا گرفته بود ، اما خودم را کنترل کردم . وفتی به خانه ی دختر رسیدیم من را با ددمنشی روی میز پرت کرد. حس کردم جلدم خرد شد و برگه هایم درحال جدا شدن بود . هر بار که دختر من را برمی داشت ، جوری عذابم می داد . گاه برگه هایم را تا می زد ،گاه جلدم را خم می کرد ، گاه گوشه ای از برگه هایم را پاره می کرد و ... . روزی خسته و کوفته ، از تمام کار های ان دختر ، بر روی میز خوابیده بودم که برادر کوچکترش وارد اتاق شد. دلم اشوب شد، از این پسر خیلی می ترسیدم . به سمتم امد ، سرتا پایم خیس عرق شد . من را از روی میز برداشت و روی زمین جلوی خودش باز کرد . ابتدا ارام رفتار کرد ، اما پس از مدتی عصبی از اینکه نمی تواند چیزی از حرف های من را بفهمد وحشی شد و شروع به پاره کردن صفحاتم کرد . درد را در تمام وجودم حس کردم ، هر بار پاره شدن صفحاتم، مثل کشیده شدن چاقویی عمیق در پوست انسان و فوران هزاران لیتر خون بود. سرانجام وقتی کاغذانم به پایان رسید ، متوجه به پایان رسیدن عمر خود نیز شدم . پس این پایان کار من است ، پایان داستانم. پایان داستانی که همیشه فکر میکردم خوش است .    

  تا می خواهم قلم در دست بگیرم ناگهان رها می شود  و روی زمین می افتد حتی نوشتن درباره شان هم درد دارد درد... آری درد واژه کوچک سه حرفی ولی پر از مفهوم  که شاید نباشد کلمه ای در توصیف و توضیحش مگر آنکه پای صحبت هایشان بنشینی و بشنوی با گوش جانت عمق دردشان را... و ببینی با چشم دلت پینه ی دست هایشان را... و لمس کنی با دستت جای بار روی کمرشان به جای برگه های نرم تازه دفتر و مدادر نگی هایی که هر کدام نشانه ای از شادابی و نشاط اند و بوی تعفن بدنشان بجای بوی ورق های سفید و تازه ی درون کیفشان ... درد دارد فهمیدن قصه ی غصه ی زندگی پر فراز و نشیب شان درد دارد دیدن اشک های لغزان روی گونه های لطیف و سرخشان... درد دارد دیدن التماس و تمنّا هایشان از مردم بی اعصاب این شهر برای خریدن اجناسشان درد دارد دیدن کبودی های جسمشان... درد دارد دیدن ناخن های جویده و شکننده ی شان درد دارد مشاهده ی جای قاشق داغ بر دستشان... درد دارد... هر چه بگویم کم گفته ام از این قشر عظیم از جامعه اما فایده اش چیست؟ و امّا ما چه می فهمیم از غروری که زیر چرخ های ماشین ها له شد و چه درکی داریم از سرخ شدن صورتشان بر اثر سیلی این روزگار و این مردم مغرور این مغرورانی که وقتی پای شکمشان در میان باشد همچون عقابی گنجشکان نحیف را در حصارپنجه های بی رحم خودشان می فشارند ... کودکان و نوجوانانی که غول بزرگ فقر  و بازی سیاست این زمانه بر زندگی شان سایه انداخته و مجبورشان کرده که کار کنند... آری این بچه ها کودکانی بودند که یک شبه مرد شدند  و مسئولیّت خانواده شان را بر عهده گرفتند... کودکانی که به جای تعلّم می فروشند و بجای شادی غم را میهمان دل خود کرده اند. کودکانی که در اوج خردسالی بزرگی می کنند و درک نمی کنند چیزی از این دوره مهم زندگیشان.. کودکانی که لبخندشان مانند شکوفه دادن درختان در پاییز محال است... کودکانی که حقشان نیست ولی می پذیرند آنچه حقشان نیست را... می پذیرند  تکبر  این مردم را که با  کفش های رنگین نفرت لهشان می کنند... پرده اشک روی چشمانم را می پوشاند و اجازه بیشتر نوشتن را نمی دهد  گویی تنها آنها دریافتند معنی درد را....

  کریم هر روز صبح خواب بیدار می شد . گونی خود را برمی داشت و از خانه بیرون می رفت. آن روز نیز مثل همیشه مادر با صدای آرام و محزون او را صدا می زد، کریم بلند شو دیرت می شود. کریم بلند شد، دست و صورت خود را شست و گونی خود را برداشت و روی دوشش انداخت. مادر لقمه ای که برای ناهار او آماده کرده بود را به دست او داد و او را به خدا سپرد. کریم به محض اینکه در خانه را بست ناخودآگاه قدمهایش را تندتر کرد. خانه­ی آنها پایین شهر تهران بود. پدرش مدتی بود که به دلیل بدهکاری در زندان به سر می برد. کریم این کار را به پیشنهاد یکی از همسایگان می کرد. سوار بر اتوبوس شد و در صندلی نشست، غرق در افکار خود شد. او تا کلاس اول راهنمایی درس خوانده بود. پارسال همین موقع او نیز مثل اکثر بچه ها به مدرسه می رقت. درست بود که وضع مالی خوبی نداشتند ولی بالاخره یک نان و بخور و نمیری پدرش سر سفره می آورد. ولی الآن چند ماهی بود که به دلیل غیبت پدر او با این سن کم نان آور خانه شده بود. کم کم داشت چشمانش گرم می شد که راننده بلند گفت: ولیعصر. انگار می دانست که مقصد کریم آنجاست. چند روزی بود که پاتوق کریم کوچه­ها و خیابان­های ولی عصر بود. به محض رسیدن به کوچه با هول و شتاب خود را به یکی از سطل­های زباله رساند. دستهای کوچکش را به درون سطل برد و تا کمر در آن سطل خم شد. چند دانش آموز که با صدای بلند صحبت می کردند و به مدرسه می رفتند از کنارش بی تفاوت گذشتند، یکی از آنها لقمه نیم خورده خود را به درون سطل زباله پرت کرد. یک نفر از کنار کریم رد شد با خود زمزمه­ای می کرد. کریم خوب گوش کرد، می­گفت: مثل بچه گربه زباله ها را وسط کوچه پخش می کنند. اما کریم بی تفاوت بود. اودیگر گوشش از این صحبت­ها پر بود و پوستش کلفت شده بود. سپس سطل های بعدی را پشت سر هم وارسی کرد. یکی از سطلها درست مقابل یک خانه زیبا بود. کریم همیشه چند دقیقه به آن خیره می شد. به پرده های اتاق خواب طبقه دوم و به بالکن با گلدان های زیبایش نگاه می کرد. او آرزو می کرد ای کاش آن متعلق به او و خانواده اش بود. صاحب آن خانه یک پسر هم سن و سال کریم داشت که کریم هر روز مدرسه رفتن او را با حسرت نگاه می کرد. امروز هم دوست داشت پسر را ببیند. او در رویا خود را جای پسر قرار می داد بعد از دقایقی پسر از خانه بیرون آمد. او نیز انگار کریم را می شناخت و به نظر می رسید از او بدش نمی آید. لبخندی به کریم زد، در حالیکه کوله اش را روی دوشش جای می کرد، پنجره طبقه دوم باز شد و مادر پسر از بالا گفت: صبر کن، کیفت امروز سنگین است، می رسانمت. کریم نگاهی به گونی خودش انداخت که دیگر پر شده بود. یادش افتاد که الآن چقدر باید با این گونی راه برود تا به گاراژ زباله برسد. آه سردی کشید ولی بلافاصله یاد صورت مادر افتاد که هر شب منتظر او بود. گونی را روی دوشش قرار داد و به راه افتاد، در راه یاد آرزوهای بر باد رفته خود می افتاد. روزی خود را در لباس پزشک، روزی در لباس خلبان و روزی در لباس استاد دانشگاه، روزی در لباس مهندس و ... می دید ولی هر بار خود را دلداری می داد که برای شاد کردن صورت خسته مادر این بهترین کاریست که او را در حال حاضر می تواند انجام دهد.  

دست در باد هنرمندانه میرقصد؛ می‌خندد، می¬گرید، حتی اشک شوق می‌ریزد، با صدای سازی که نمی‌داند نوازنده اش کیست..؟ می‌داند باید رها باشد و موهایش را به آغوش باد می‌فرستد و با دستانش، رودخانه را قلقلک می‌دهد، سمفونیِ گنجشک¬ها را از بَر است و با پروانه ها پرواز می‌کند. با چمن ها می‌خوابد و با صدای بال کلاغ های مهربان برمی‌خیزد. برای درخت کتاب می‌خواند و برگ ها چشم هایش را نوازش می‌کنند؛ برای غنچه ها آواز می‌خواند؛ دختری که گوشۀ اتاق کوچکش تا همیشه خوابش برده. او.. رویاهایش را، خنده¬های از ته دلش را، آرزو هایش را در آینه برای خود تعریف کرد. او استعداد هایش را، هنرش را و تمام هرچه از دست بر‌می‌آمد را با رج های قالی خانه گره زده بود و قالی را برای خانواده به حراج گذاشته بود، حراجی با بهای اشک...

گوشه ای خلوت در اوج شلوغی، و پر سکوت در اوج صدا، شاید حوالی مغزی خسته و در امتداد قلب یک زن؛ زنی که نشستن‌اش ایستادگی‌اش را فریاد می‌زند و سکوتش شاید از خستگی می‌گوید! یک زن،که دنیایش شاید خلاصه می‌شد در دستان یک او. اما حالا تنها دارایی اش دستان پر چروک و خسته ی خودش است! در آستانه ی سی سالگی اش تنها آرزویش مرگ است و مرگ؛ اما او نخواهد مرد، زنده خواهد ماند و خسته تر خواهد شد و دستانش بیش‌تر پینه خواهد بست، شاید او عاشق تر خواهد شد...! عاشق دختری با موهای طلایی که هرگز نمی‌خواهد مانند مادرش باشد و نمی داند که مادرش هم همین را می‌خواهد! شاید مادرش قبل از مرگ بخواهد دخترش را در آغوش یک مرد به یادگار بگذارد و لباس عروسی اش را خودش سنگ دوزی کند.

دستانم را می کوبم روی میز و با عصبانیت می­گویم: تو باید بگویی! باید اعتراف کنی! بیگناهی و باید بی گناهی خودت را ثابت کنی.پوزخندی می­زند ومی­گوید: زندگی خودم است. این حرفش هیزم عصبانیتم را بیشترمی کند. این بار فریاد می­زنم می گویم: من وکیل توهستم. من باید تو را ازاین منجلاب بیرون بکشم.با خنده­ای مهربانانه از من می­پرسد: تا حالا عاشق شدی؟ می گویم: نه!!! من خودم را به خاطر کسی که حتی یکبار هم  به دیدنم  نیامده ناراحت واذیت نمی­کنم. این­بار او سکوت می کند بعد از چند دقیقه میگوید: ازکجا می­دانی نیامده؟ اوهروز وهرشب و هر ساعت در فکر و خیال من پرسه می­زند. این­بار من سکوت می کنم.  او دیگر دلیلی برای آزادی نمی­خواهد و تلاش ها من بی فایده است. وقتی او احساس ازادی می­کند در زندان و در خیال خود با او آزاد است آزادی بیرون به چه درد او می­خورد!